Stundum eru væg óþægindi tengd uppkomu þeirra, slíkt er eðilegt og gengur oftast yfir á nokkrum dögum. Ef endajaxlarnir hafa á annað borð nægt pláss og komast óhindrað upp þarf venjulega ekki að fjarlægja þá.
Mjög oft er þó ekki nægt pláss fyrir endajaxlana. Þeir koma þá ýmist ekki fram í munninn eða koma aðeins upp að hluta og oft í rangri stöðu, liggja til dæmis á hliðinni eða vísa aftur á bak í munninn. Vonlaust er að bursta þannig endajaxla eða nota tannþráð við þá. Þeir geta verið einkennalausir lengi en á endanum er afar líklegt að þeir verið til vandræða. Þeir geta skemmst, oft fylgir þeim vond lykt , verkir og bólga sem kemur til af sýkingu í tannholdinu við jaxlana. Í verstu tilfellunum geta svoleiðis sýkingar orðið alvarlegar. Ef jaxlinn liggur á hliðinni getur sýkingin dreift úr sér í jaxlinn framan við endajaxlinn og skaðað hann.
Almennt gildir sú regla að tennur (og þar með endajaxla) sem ekki komast eðlilega fram í munninn er best að fjarlægja á aldrinum 18 – 30 ára, helst áður en einhver vandamál koma upp. Á þessum aldri er aðgerðin auðveldust og sjúklingurinn fljótur að jafna sig. Auðvitað má fjarlægja endajaxlar síðar á ævinni og það gengur venjulega vel fyrir sig.